Ostatni czas to właściwie projekty na uczelnie, m.in. na zajęcia z ilustracji. Jako temat wybrałam się opowiastkę pt. "Ajoga", która mozna znaleźć w "Bajkach Ludów Północy".
Próbuję czegoś nowego, bawić się kolorami. Dobrze się przy tym bawię, chociaż nie czuję się jeszcze pewnie.
Ach, przypominam te ż o moim komiksie "Konstanty wraca do domu" !
Duże niebezpieczeństwo czyha na serie, w których główni bohaterzy to mężczyźni, gdyż często zdarza się fanom uznać ich za parę. Nawet jeśli nic na to nie wskazuje. Nawet jeśli oboje są np. w heteroseksualnych związkach. Nawet jeśli ci dwaj są rodziną, braćmi. Nic nie jest w stanie powstrzymać wyobraźni. 
dają nam wyraźnie do zrozumienia, że między dwójką bohaterów coś „iskrzy”, coś się dzieje, jest chemia. Druga sytuacja jest wtedy, gdy autor nawet nie ma zamiaru tworzyć jakiegokolwiek napięcia seksualnego między postaciami nawet w przypadku ich bliskiego związku, przyjaźni. I każdy kto zna poetykę filmu/serialu/komiksu/książki doskonale wie jak to rozróżnić. Jednak często jest tak, że „zagorzały fan” jest tak zaślepiony swoją miłością do jakiś postaci, że aż czuję wewnętrzną potrzebę połączenia ich w bardziej „skomplikowany” i uczuciowy związek. 
dwóch rodzonych braci. 
Powiedzą: „Ale oni się tak kochają, tak o siebie dbają, są tacy czuli!” No przecież to oczywiste, to jest rodzeństwo, które zostało samo na świecie bez reszty rodziny i sami o siebie muszą zadbać – normalne, że starszy brat będzie się opiekować młodszym. To oczywiste, że się kochają. To są bracia. Powinni się kochać. Problem by był, gdyby nie czuli nic do siebie pozytywnego. Żeby Wam to udowodnić, co jakiś czas napiszę o tym, co mnie ostatnio na DA zachwyciło.
Niedawno natrafiłam na galerię Hlao-ru. Autorka prac tak naprawdę na imię ma Malwina i pochodzi z Polski, co uświadomiło mi jak sporo utalentowanych Polaków (Polek?) krąży po Deviancie.
Na pierwszy rzut oka może się wydawać – och, kolejna manga. Jednak dla mnie te rysunki to bardziej inspiracja mangą niż jej bezmyślne kopiowanie. Widać ewidentnie, że autorka fascynuję się sztuką komiksu z dalekiego wschodu, ale dodaje do niej cos od siebie. Może stoi na małym rozdrożu czy iść dalej w stronę „japońszczyzny” czy bardziej zachodnich klimatów, ja mam nadzieję, że podąży ta drugą stroną.
Hlao-ru ma dynamiczna kreskę, ruch na jej rysunkach nie wydaje się sztuczny i „choreograficzny”, świetnie przedstawia mimikę postaci. To, że jej rysunki to połączenie ołówka i photoshopa (bądź programu SAI) działa na plus – stwarza to pewną lekkość. Postaci kobiecie, które rysuje są kragłe, śliczne i urocze.
O ile Hlao-ru dobrze radzi sobie ze szkicami, rysunkami postaci i scenkami rodzajowymi, a jej styl jest idealny do historii obrazkowej – o 
tyle trudnej radzi sobie z narracją komiksową.
Jej twór pt. „Północny szlak” jest dobrym pomysłem, ma bardzo dobrze zaprojektowane postaci, można by było na to postawić, ale niestety, w tej materii. Malwina musi jeszcze sporo popracować. Narracja jest nieco toporna i widać tutaj, że uczy się tworzyć komiksy na podstawie japońskich mang (i ten Comic Sans!). Ale jestem dobrej myśli, gdyż autorka wydaje się dużo poświęcać dla rysowania, jest konsekwentna i ma swój styl, po prostu musi ją ktoś nauczyć robić komiksy.
W każdym razie – bardzo polecam obserwowanie tego rozwoju.
